خیلی جالبه... من عاشق این جور هیجاناتم ولی تو مملکت ما فوقش یه چرخ و فلک فکسنی باشه که زور بزنه تا 4 دور بچرخونتت. وقتی هم که می شینی توش زنگ لولاهاش و پیچ های زهواردر رفته اش بیشتر به وحشتت میندازه تا ارتفاع!
فقط بچه فسقلی ها هستن که نه ایمنی حالیشونه نه از وجود همچه چیزایی تو فرنگ خبر دارن واسه همینم کیف میکنن.

تو ایران وحشت و هیجان شهربازی به اینه که در حال تقلا کردن بین مرگ و زندگی هستی وگرنه چیز خاصی نداره. من یادمه چند سال پیش یه چیزی رو سوار شده بودم کمربندش یه تیکه طناب بود. و تو 5 دقیقه چرخش اینقدر باید با دست محکم این میله ها رو میگرفتی که بعد از تمون شدن دستت تاول زده بود وگرنه پرت میشدی پایین!

یه چیزی هم من دیدم ولی خودم جرات نکردم سوار شم
تو چند ردیف همه می نشستند و جایگاه، می رفت و دور کامل (360) درجه میزد درحالی که تنها وسیله ی نگهدارنده، یه میله بود که از این سر جایگاه به اون سر جایگاه تو هر ردیف وصل بود و برای همه مشترک بود. متوجه میشی چطور که؟ یعنی تنها محافظ چند نفری که تو یه ردیف نشسته بودن ، میله ای بود با دو گیره در ابتدا و انتها ، سرعت چرخش هم کند بود یعنی جوری نبود که بگی به خاطر نیروی گریز از مرکز ، نیفتن.اگه میله میشکست، همه ی افراد اون ردیف با مغز می اومدن روی زمین
والله من جرات نکردم سوار شم و فقط تماشا میکردم

آره اینها که برای یک ردیف مشترک بود مسخره بود اصلا. یه آدم 200 کیلیویی با یه بچه 40 کیلویی و یه ردیف آدم دیگه کنار هم با یه میله که دو طرفش زنگ زده!

بیشتر وسایل شهربازی های ایران هم ، دست دومه ، اغلب هم از کشورای اروپایی که اصلا آب و هواش با آب و هوای ما فرق می کنه . مثلا وسیله ای که ساخته شده برای هوای سوئد، میارن تو یه شهر گرم ایران کار میذارنش.