جالب بود ... سر انجامی تلخ و شیرین توامان داشت

البته یک چیز بگم . وقتی انسان به مرحله ای میرسد که راه بازگشتی پشت سر خود نمیبیند تصمیمات خطیر و سرنوشت سازی اتخاذ میکند ! ای کاش میشد همه انسان ها را در یک سناریوی طرحریزی شده وارد کرد و به آنها چنین وانمود کرد که عمر تو پیمانه اش به سر رسیده و او نیز این را باور نماید آنگاه میدیدیم همان که دیو صفتش مینامیدیم چگونه فرشته شدن را آرزو میکند ... و چه خوب بود انسانها بدون نیاز به سناریو و طرح ,خود و از طریق درون به این مرحله میرسیدند ... چقدر زیبا تر بود اگر بیمار شما زود تر از این ها ترک مینمود در آنصورت زندگی به کام زن و فرزندانش بسی شیرین تر ... روحش شاد

چقدر زیبا تر بود اگر بیمار شما زود تر از این ها ترک مینمود در آنصورت زندگی به کام زن و فرزندانش بسی شیرین تر

البته زیباتر از ترک اعتیادش این بود که اون دردهاش را خاموش نمی کرد . میذاشت روشن باشند تا بتونه تجزیه و تحلیلشون کنه و حلشون کنه و بذارتشون کنار . اون وقت اینطوری توش جمع نمی شدکه همه بعد به صورت درد سرطان براش بروز کنه.
آدم باید دردهاش را بپذیره و بعد بتونه حلشون کنه و بذارتشون کنار . اگه اونها را با خودش حمل کنه حالا حتی اگه سوییچشون را هم توی مغزش سعی کنه خاموش کنه یک جایی میزنن بالا.

البته گرفتم منظورت رو درد خودش فلسفه ای داره ... بخشی از فرایند خودسازی درونی محسوب میشه ... اصلا وجودش رحمته البته تا یک حدی

یادم باشه مثل همیشه که یادم میره یادت بیارم که یادم بیاری یک سری مسائل یادآوری کننده به یادت بیارم